De dag van Groesbeek

De Tour de France heeft de Alpe d’Huez, de vierdaagse heeft de Zevenheuvelenweg. Vandaag is de derde etappe en die voert ons voor een belangrijk deel door het Limburgse land.

Ik moet weer om kwart over 6 starten en na wederom eerst een stuk door een aantal Nijmeegse wijken lopen we langs het Maas-Waalkanaal door Malden. Even verder ligt Mook en ik zie al snel de reportagewagen van L1 staan. Ik besluit ze niet met een bezoekje te vereren, dat houdt alleen maar op. Via de uiterwaarden van de Maas gaat het naar Plasmolen en Milsbeek. Even buiten Milsbeek besluit ik een korte pauze in te lassen bij eethuis de Diepen. Hier begint zo’n beetje de aanloop naar de Zevenheuvelenweg, voorbij het eethuis ligt links het Reichswald en recht de Sint Jansberg. Daar tussendoor stijgt de weg links richting Groesbeek.

De dag van Groesbeek

In Groesbeek is het een drukte van jewelste maar goed, dat is iedere dag overal zo. Ik ben pas echt verbaasd als ik de bebouwde kom van Groesbeek verlaat en de “beruchte” Zevenheuvelenweg betreedt. Voor mij in het glooiende landschap kruipt de genoemde weg licht stijgend en dalend naar de verte en langs die gehele weg staan een enorme massa campers, ik associeer het beeld gelijk met de toestanden op de Alpe d’Huez zij het dat de vele toeschouwers hier wel netjes aan de kant blijven staan. Met speels gemak beklim ik de gevreesde hellingen, mijn Zuid-Limburgse achtergrond is hier wellicht debet aan.

Even na Berg en Dal slaan de militairen linksaf naar hun kampement en mogen wij nog even doorlopen naar de Wedren. Om 20 voor 2 meld ik mij weer af en kan ik mij gaan voorbereiden op de laatste dag. Omdat ik geen last van mijn voeten heb besluit ik rechtstreeks naar mijn logeeradres te gaan maar aldaar ontdek ik toch een rare blaar op mijn linker dikke teen. Alsnog naar de blarenpoli en daar duurde het toch langer dan verwacht. Diverse hulpverleners moesten er aan te pas komen om te constateren dat het hier een bloedblaar betrof en dat dit een speciale behandeling vereiste. Nadat mijn dikke teen zorgvuldig was ingepakt was het de hoogste tijd voor een hapje en een drankje.

Er rest nog maar 1 dag en dat mag normaal gesproken geen probleem zijn. Ik ben nu al benieuwd naar de massa-hysterie op de Via Gladiola…….

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: